YAZAMADIM
Bazen susmak gerekir. Kelimeler kifayetsiz kalır. Tüm sözcükler anlamını yitirir. Yaşananların ağırlığı altında dimağlar dumura uğrar. Anlam ve anlamlandırma mekanizması önemini yitirir…
Yaşamak her zaman keyif vermiyor maalesef. İnsan tek başına yaşayan bir mahlûk değil, sosyal bir varlık. Haliyle çevresinde, ülkesinde, dünyada meydana gelen gelişmelerden nasibine düşeni alıyor. Sadece bireye değil toplumun büyük bir bölümüne sirayet edince durum, yaşanılanların etkisiyle umudun kanatları kırılıyor. Yaşamdan umudu çıkartırsanız geriye ne kalır? Karamsarlık, bedbinlik, güven duygusunun yitimi, şüphe, kaygı, yapılanların ve geleceğe dair düşünülenlerin anlamsızlaşması… Umutsuzluk her güzel şeyin en büyük engelidir. Zira hayatın ışığıdır, ilacıdır umut. O bitince karanlığa gömülür düşünceler. Karanlığa gömülür dünya. Karanlık…
Anlatmakta da kelimeler kifayetsiz bugün. Kısır. Söyleyecek çok şey var. Yazmak…
daha dur tatlanmadı zaman
tatlanmadı üzüm, incir
tatlanmadı cebimdeki düş
bakışların evetini yalanlıyor diller
tatlanmadı laflar
çift çatallı diller
çift yürekli bedenler
tek yaşanmıyor bu zamanda
acı
keskin acı
yontuyor dilleri
çatallaşıyor
diller
çatallaşıyor
yollar
çatallanıyor düşler
keskin acı bir tat
çörekleniyor yüreklere…
