Nisan
Nisan düşmüş gözlerinden zamanın. Nisan, tüm güzelliğiyle. Çiçeklensin dünya. Çiçeklensin onlarla beraber yürekler. Erguvanlar açmış şehrimin parklarında, yollarında. Şeftaliler, ayvalar çiçeklenmiş dallarda. Sarıya boyamış yerleri çiçekler…
Nisan. İçimizi kıpır kıpır yap. Aydınlık günlerin muştucusu ol. Tut elimizden taşı bizi güzelliklere. Kendine has ezgini fısılda kulaklarımıza. Kapılalım biz de sana. Akışta olalım seninle. İçimizde büyüttüğümüz özlemler bitsin. Baharsın. Bahara ötelediğimiz güzellikler bizimle olsun.
Sen her türlüsünden insana, çiçeğe, böceğe, güzelliğe, yağmura, güneşe, ılıcık gülüşlere alışkınsın. O ılıklığı taşı bizim de içimize. Biz de seninle, senin gibi renklenelim, şenlenelim.
Nisan gelmiş, çiçeklenme zamanı. Saklama gönlündekini başka zamanlara. Bırak çiçeklensin. Bırak coşsun iç suların. Bırak özgürce ne yapıyorsa yapsın. Bir bakmışsın gökkuşakları çıkmış… Bir şeyler söyle sen ana dair, güne dair, nisana, bahara dair… “bir şeyler söyle, sözü aşsın öze değsin.” Söyle işte söylediklerinle baharları bırak gönüllerin kıyısına. Gör o zaman çiçeklenmeyi… Nisanı yaşa doyasıya.
dallarda açan çiçekler
yerleri bezeyen çiçekler
yüreğimde yeriniz
yüreğimde iziniz
yüreklerde çiçekler
hangi nisanda kaldı sözünüz
hangisinde yitti
bekleyişler
bekleyişler yarına
dünden bu güne
pembe boyalı dallarda
pembe boyalı gülüşlerde
bekleyişler
bugün de…
