İŞTAH
Büyüttüğü egoların gölgesinde insanlık. Mor ufuklar ötesinde kaldı her şey. Kendini büyütürken küçülttü dünyaları. Avuçlarından elendi kumlar yeşillikler üzerine. Kayboldu devler ülkesinde küçük düşünceler. Kayboldu bir bir insana dair ne varsa. Bir giyotinin inişinde ışık. Bir çizmenin ucunda ustura. Prangalar ayaklarında, suyu aradı, göğe uzandı başlar içinde büyüttüğü ağacına suyu bulmak için. Bulutlar kayıp, kuşlar metalik… Kendi ülküsünde yitti insanlık. Ufalandı zamana direnemeyen anıtlar. Ufalandı gidişler. Ufalandı gelişler. Kendi egosunda kayboldu insanlık. Geriye ne kaldı?
dünyaları yutmuş doymak bilmeyen bir iştahla
yürüdü karaya yunusu yutan balık
açıldı geçit koş
bir miğferin gölgesinde
soluyor bakışlar
koş
paralel evren
okyanuslar ötesinde
koş açılan kapıya
koş amforalar arasından
nerede nilüferli düşler
düşlerde büyüdü hayata esir icatlar
düşlerde
şemsiye altı gülüşler
hortumlara gebe dişliler arasındaki hayatlar
amon-ra
moderniteye secde
maskelenmiş firavunlar
papirüste kaldı hiyeroglif kırıntıları
hangi gelecek geçit ötesi
esir zihinler
ilkel aşklar
zihin okuyucular
eskidi istasyonlarda telepati
kirlendi ayaklar altında dünya
hangi istasyonda terk etti
kadın erkeği
hangisinde
ardında kaldı dünya
